Blog Pien Wezendonk: dancing in the rain

op

Het weekend na mijn vorige blog ben ik op vrijdagavond naar de Fullmoon party geweest, de eerste van het jaar en mijn eerste Fullmoon party ooit. Het feestje leek nog even letterlijk in het water te vallen, want het leek wel of het eiland zou zinken zo hard regende het. Ik had gehoopt 6 maanden geen regen mee te maken, maar helaas. Gelukkig stopte het met regenen onderweg naar het feest en hebben we er verder geen last meer van gehad. Het feest zelf was één groot gekkenhuis, het strand was omgetoverd tot een disco in de buitenlucht. Weer een geslaagde avond erbij.

Die zondag was het tijd voor Cabana Beach Festival, voorafgaand aan de party zelf sangria gemaakt. Vers fruit, sangria en flink wat rode wijn, heerlijk! Ook die zondag regende het weer, maar dit hield ons niet tegen. Ik denk door de sangria, zagen we het voordeel er maar van in. Het was in ieder geval even niet zo warm en we hebben dan ook lekker staan dansen in de regen. Dat ik ooit kon genieten van regen, had ik ooit gedacht.

Dit brengt me wel op de verschillen tussen het leven in Nederland en op Curaçao. Te beginnen bij het klimaat. Wij Nederlanders zie je hele dagen bakken op het strand, zo lang mogelijk midden in de zon om maar bruin te worden. Het liefst olie smeren en hard verbranden. Onder het motto vandaag een tomaatje morgen een chocolaatje. Terwijl de bewoners op het eiland de hitte meer zien als een belemmering van hun dagelijkse bezigheden, je zult dan ook echt geen locals zien liggen bakken op het strand.

Een groot verschil wat ik zelf enorm ervaar is het tempo waarop het allemaal gaat hier op Curaçao. Alles gaat relax, langzaam, sloom, chill en rustig tegelijk. Even wennen en het was in het begin best even frustrerend. Even snel boodschappen doen bijvoorbeeld zit er niet echt in. Het afrekenen bij de kassa duurt wel even, want ze zijn hier echt liever lui dan moe. De kassa mevrouwtjes doen het lekker rustig aan, waarom zouden ze ook haast maken. Met een tempo van een half dode schildpad worden de boodschappen gescand. Als je geluk hebt zeggen ze nog wel goedendag, maar dat is voor sommige ook teveel moeite. Na een paar dagen went het wel en nu sta ik ook lekker te chillen in de rij van de kassa. Hier wordt dan ook gezegd: ‘In Nederland hebben we de klok, op Curaçao hebben we de tijd’.

Er zit ook letterlijk een groot ‘gat’ in het verschil van de infrastructuur van hier en die van Nederland. De gladde wegen die in Nederland zijn, zijn hier echt niet te bekennen. Het asfalt zit vol met gaten en scheuren. Al vaak genoeg heb ik een gat niet gezien tijdens het autorijden en ben ik blij dat de wielen nog onder de auto zitten. Verder moet je rekening houden met chaos en asociaal rijdende medeweggebruikers. Knipperlichten kennen ze hier niet, rechts inhalen is heel normaal. Auto’s proppen zich overal tussen en 2 baanswegen veranderen zonder aanwijzing in een 1 baansweg waardoor spookrijden ook best al eens is voorgekomen. Gelukkig ben ik een talent in autorijden en zie ik deze verschijnselen als een groot avontuur ;)

Afgelopen zondag heb ik op de mooiste plek ooit gebarbecued. Samen met mijn huisgenoten ben ik naar een afgelegen plekje op het eiland gereden. Een plekje dat bijna niemand kent, maar echt een traditie is van ons studentenhuis. Zie hieronder de foto, een adembenemend mooi uitzicht, niemand te bekennen alleen één tafel. De BBQ bestond uit wat stenen met daarin wat kolen en daarop een rooster. Ontzettend genoten en ik weet zeker dat ik nog heel vaak terug ga naar dit mooie plekje. Ik word nog steeds blij als ik naar deze foto’s kijk…

Ayo,

Pien Wezendonk

stage-op-curacao-foto-1
stage-op-curacao-foto2